به منظور بررسی واکنش جوانه زنی بذور گیاه دارویی اسفرزه (Plantago ovata)، نسبت به درجه حرارتهای مختلف و نیز تعیین درجه حرارت پایه جوانه زنی در آن، آزمایشی انجام شد. در این آزمایش تاثیر 6 تیمار درجه حرارتی 15.10.7.5.4 و 20 درجه سانتی گراد بر درصد جوانه زنی بذور اسفرزه (توده محلی بهبهان)، بر اساس یک طرح آزمایشی کامل تصادفی و در 4 تکرار در شرایط کنترل شده داخل ژرمیناتور، مورد بررسی قرار گرفت. همچنین جهت تعیین درجه حرارت پایه جوانه زنی از رگرسیون خطی بین سرعت جوانه زنی (عکس تعداد روزها تا 90 درصد جوانه زنی) و درجه حرارت استفاده شد. نتایج حاصله نشان داد که درجه حرارت پایه جوانه زنی در این گیاه 1.5 درجه سانتی گراد می باشد و مناسبترین درجه حرارت جهت جوانه زنی بذور در دامنه حرارتی 10-4 درجه سانتی گراد قرار دارد. افزایش درجه حرارت از 10 درجه سانتی گراد به بعد باعث کاهش درصد جوانه زنی در بذور این گیاه گردید.

گیاه دارویی پونه سای انبوه (Nepeta glomerulosa Boiss. ) گیاهی است معطر و بومی ایران که متعلق به خانواده نعناعیان می باشد. یکی از مشکلات عمده در گیاهان دارویی این است که جوانه زنی بذر گیاهان در شرایط محیطی طبیعی مطلوب بوده، ولی تحت شرایط آزمایشگاهی یا زراعی، مناسب نیست. این پژوهش به منظور اطلاع از نحوه جوانه زنی بذر جهت استقرار موفق و مطلوب این گیاه، با بررسی خصوصیات مختلف جوانه زنی و تعیین درجه حرارت های کاردینال بذور، در دانشگاه فردوسی مشهد در سال 93-92 انجام شد. تیمارها شامل تیمار سرمایی در 4 سطح (1، 2، 3 و 4 هفته سرمادهی در دمای 5 درجه سانتیگراد) و تیمار نیترات پتاسیم در 4 سطح (صفر، 1/0، 2/0 و 3/0 درصد) بودند، که به منظور ارزیابی خصوصیات جوانه زنی بذور این گیاه مورد استفاده قرارگرفت. همچنین اثر 8 تیمار درجه حرارت ثابت شامل درجه حرارت های 5، 10، 15، 20، 25، 30، 35 و 40 درجه سانتیگراد و 3 درجه حرارت متغیر شب و روز شامل درجه حرارت های 15/5، 20/10 و 30/20 درجه سانتیگراد بر درصد، سرعت و میانگین زمان جوانه زنی بذور، مورد مطالعه قرارگرفت. نتایج حاصل از تجزیه ی واریانس و مقایسه ی میانگین نشان داد که اثر تیمار سرما بر بیشتر صفات اندازه گیری شده، معنی دار بود. در بین تیمارهای مورد استفاده، 3 هفته سرمادهی و نیترات پتاسیم 1/0 درصد، بیشترین اثر مثبت را بر خصوصیات جوانه زنی بذر داشت، اگر چه بر درصد جوانه زنی تاثیر معنی داری نشان نداد. همچنین نتایج بدست آمده از تاثیر درجه حرارت های مختلف بر جوانه زنی بذور، نشان داد که، بیشترین درصد، سرعت و میانگین زمان جوانه زنی بذور این گونه در دامنه حرارتی 20 تا 25 درجه سانتیگراد بود. بیشترین درصد و سرعت جوانه زنی بذور در درجه حرارت متغیر روز و شب 30/20 و 20/10 درجه سانتیگراد بدست آمد. نتایج حاصل از تجزیه رگرسیون بین سرعت جوانه زنی و دما نشان داد که درجه حرارت های 15، 22 و 46 درجه سانتیگراد، به ترتیب به عنوان درجه حرارت های پایه، بهینه و بیشینه جوانه زنی برای گیاه پونه سای انبوه می باشند.

بررسی کارآئی روشهای تجربی بر آورد تبخیر و تعرق مرجع در بر آورد نیاز آبی گیاهان از اهمیت ویژه ای برخوردار است. لذا، در این مطالعه از دادههای هواشناسی 154 ایستگاه سینوپتیک کشور در مقطع آماری 15 ساله(1377 تا 1391)، تبخیر-تعرق پتانسیل برای تمام ایستگاههای سینوپتیک کشور، با استفاده از روشهای محاسباتی مبنی بر درجه حرارت هوا، مشتمل بر17 روش محاسبه شدند. نتایج حاصل از روشهای مختلف با نتیجه حاصل از روش مرجع (فائو-پنمن-مانتیث) مقایسه گردیدند. بهترین و بدترین روشها براساس شاخصهای آماری مختلف، شامل ضریب رگرسیونی، جذر مربعات، متوسط خطای تخمینها و معیار جاکوویدزانتخاب شدند. نتایج نشان داد، که به ترتیب برای اقلیم خشک، روشهای هارگریوز-M4، هارگریوز، هارگریوز-M2، هارگریوز-M1، هامون1961، هامون1963و هارگریوز سامانی مناسبترین روشها می باشند. برای اقلیم نیمهخشک روشهای هارگریوز-M4، هارگریوز، هامون1963 و هارگریوز سامانی مناسبترین روشها بودند. در اقلیم مدیترانهای روشهای هارگریوز-M4و هارگریوز مناسبترین روشها بودند. در اقلیم نیمهمرطوب روشهای هارگریوز-M4 و هارگریوز-M2 مناسبترین روشها برگزیده شدند. در اقلیم مرطوب نیز روشهای هارگریوز-M4، هارگریوز-M2و هارگریوز-M1 مناسبترین روشها و در اقلیمهای بسیار مرطوب روشهای هارگریوز-M4، هارگریوز، هارگریوز-M1 و بلانیکریدل-4 مناسبترین روشها و روش چندل نامناسبترین روش برای همه اقلیم ها بود. ضمنا مطالعات لیسیمتری انجام شده در اقلیم نیمه خشک، انتخاب بهترین و بدترین روشهای برآورد تبخیر-تعرق مبنی بر درجهحرارت را تایید نمودند.

زمینه و هدف: بیماران تحت عمل پیوند کلیه، به علت مصرف داروهای سرکوب گر سیستم ایمنی، مستعد عفونت های مختلف می شوند. با توجه به این که تب، یکی از علایم شاخص عفونت می باشد، اندازه گیری درجه حرارت به شکل مداوم اهمیت زیادی در این بیماران دارد. مطالعه حاضر با هدف ارزیابی مقایسه ای درجه حرارت داخل مثانه ای و درجه حرارت زیر بغل، مقعدی و دهانی در بیماران پیوند کلیه انجام شد.روش تحقیق: در این مطالعه مشاهده ای - تحلیلی، 20 بیمار تحت پیوند کلیه که در بخش پیوند کلیه بیمارستان قائم مشهد بستری بودند، انتخاب شدند. درجه حرارت دهانی، زیر بغلی و داخل مثانه ای هر 2 ساعت و درجه حرارت مقعدی هر 12 ساعت از روز بعد از انجام پیوند تا چهار روز پس از عمل اندازه گیری و در پرسشنامه ثبت گردید. داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS و آزمون های تی، پیرسون و ANOVA در سطح معنی داری P<0.05 مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفتند.یافته ها: نتایج آزمون ANOVA نشان داد که بین چهار روش اندازه گیری درجه حرارت در چهار روز بعد از عمل اختلاف معنی داری وجود دارد (P=0.001)؛ اما آزمون پیرسون بیانگر وجود یک ارتباط خطی و مستقیم قوی بین روش اندازه گیری درجه حرارت داخل مثانه ای و سه روش بود (عدد پیرسون 1+ و یا بسیار نزدیک به یک می باشد(.نتیجه گیری: این تحقیق نشان می دهد که با وجود اختلاف معنی دار آماری بین درجه حرارت داخل مثانه ای با سه روش دیگر اندازه گیری، به علت وجود هماهنگی و ارتباط مستقیم خطی آنها می توان از درجه حرارت داخل مثانه ای به عنوان معیار مناسبی جهت اندازه گیری های دمای بدن استفاده کرد.

تغییرات درجه حرارت بدن در مطالعه آینده نگر ما بر روی یکصد بیمار مبتلا به انفارکتوس میوکارد در سالهای 1376-77 بررسی گردید. در بیماران فوق میزان تب بطور مجزا و با یک روش مشترک و روزانه ثبت شد و حداکثر درجه حرارت و مدت بالا بودن آن و نیز روز شروع و پایان این افزایش درجه حرارت و مدت بالا بودن آن و نیز روز شروع و پایان این افزایش درجه حرارت را اندازه گیری نمودیم که نتایج ذیل حاصل گردید:(1 متعاقب انفارکتوس قلبی بیشترین افزایش حرارت در زنان نسبت به مردان بوده و در افراد جوانتر نیز بیشتر از افراد مسن می باشد اگر چه مردان نسبت به زنان زودتر به حداکثر درجه حرارت می رسند.(2 شایعترین تغییرات حرارتی بین حداقل 37.5°C و حداکثر 37.9°C می باشد و بیشترین افزایش حرارت در دومین روز بعد از انفارکتوس قلبی و سپس در سومین روز و نهایتا روز اول می باشد و حداکثر مدت افزایش درجه حرارت بدن بعد از MI پنج روز است.(3 مدت ازمان تب بدنبال MI با حداکثر شیوع که %58 بود یک روز می باشد و وسعت مناطق درگیر دیواره قلبی این مدت را تغییر نمی دهد.(4 در مطالعه ما %43 بیماران با بیشترین انسیدانس دچار MI از نوع دیواره تحتانی بودند و بین حداکثر افزایش درجه حرارت بدن بعد از MI و وسعت مناطق درگیر و ابتلا نوع دیواره قلبی ارتباط واضحی مشهود است.(5 شایعترین ریسک فاکتور در MI سابقه قبلی IHD (%51) و هیپرتانسیون (%48) می باشد و در صورت وجود ریسک فاکتور سابقه قبلی انفارکتوس قلبی حداکثر درجه بدن بعد از MI با بیشترین انسیدانس بین 37-37.4C می باشد.(6 مردان سریعتر از زنان به روز حداکثر درجه حرارت می رسند که این روز در مردان در فاصله 1-3 روز اول بعد از MI و در زنان 3-5 روز او بعد از MI می باشد.